jueves, 25 de abril de 2013

Nuestras ondas (26:04:13)


Caminar no es tarea fácil, a veces incluso ni lo intentamos. Salimos corriendo desapareciendo del cuadro o nos quedamos parados y facilitándole al pintor nuestros perfiles.

Es agradable, acción ligera si hay metas. Un proyecto, una recompensa, una llamada, una confesión, una noticia, un amigo…

Pies tenemos todos, sean griegos, egipcios o romanos no dejan de ser pies. Unos más grandes, otros más rechonchos y algunos atrayentes. Éstos últimos culminan tus piernas, son pequeñitos y pálidos, pero cuentan con energía interna. Liberan ondas, no perjudiciales para nadie pero tampoco sensibles para todo el mundo; yo me declaro hipnotizada por ellas, me llaman la atención, me transmiten ganas de acercarme a las máquinas reproductoras. A veces en fuertes oleadas, otras saludando de forma tímida y otras en perfecta harmonía, reconfortándome.

Me gusta llamarlas ondas CA (confianza amistosa), especiales y vinculantes. ¿Qué provocan las ondas? ¿Qué signos escenifican produciendo los respectivos síntomas en mi persona? Hacen que mis pies sigan a tus pies, a su recorrido, hasta nivelarme  a su nivel, charlando de una manera informal. Acto seguido a la ceremonia comenzamos a caminar, ¿cómo? lubricando nuestros pies con carcajadas, cuidándolos con piropos, llenándole el depósito con propuestas y personificándolos con secretos.

Considero así NUESTRAS ONDAS, las que sentimos la una por la otra, las que forjan el vínculo de la amistad. Así que María, yo, te invito a caminar a mi vera en esta ocasión, y si quieres toda la vida, 

are you gonna be my girl?.



lunes, 15 de abril de 2013

Mirade..

Hoxe son escritora, filósofa e directora de cine,
unha boa combinación non creedes?
Escribo porque gusto delo, expoño as miñas propias teses e inda por riba plasmo palabra por palabra creando pequenos fotogramas congruenciados.

Poderíame considerar unha morfo-artista, mais estou farta ignorante e carente de arte.
Isto son destellos, pequenas gotas de auga derretíndose matutinamente, leves arroutadas amorosas; escasos, pero fanme sorrir cunha sorrisa tan sorrinte que paso ao estrecemente repentino chegando a comprobar as miñas tolerías. Esas que quizáis entendades e interpretedes cada vez máis trastocadas, máis do 80% do cerebro ca do 30%, ese do que os morfo-artistas preferimos non  alardear e os artistas levan vestimentado de pés a cabeza.

Tambores para adornar a película (tum pa, pa tum ta ta pum); mellor. ¿Máis importante?. Non, máis sonoro.

Ondas sentimentais, con poder de non convecer, non de ser veraces, de ser propias, de ser obras.

martes, 2 de abril de 2013

Ese chico me gusta!


Busca en mi mirada lo que yo busco en la suya, algo más.
Nada en sus palabras haciendo que yo quiera nadar en las mías, haciendo fluir indirectas.
Provoca mi sonrisa con la suya de una manera tan sencilla que me aterra!
No me pide nada, solo me obliga a ser como soy,
siendo tal y como él es.
Cuando canta quiero fotografiarlo, cuando fotografío el canta más alto, 
originando notas de tinta que vuelan hacia mi cabeza.
El roce de su mano me convierte en flan, menos mal que no me suelta sin previo aviso y me lleva hasta la cima,
cuidando de mí, protegiéndome.
Sus sonoras ideas me hechizan, aunque sean absurdas no dejan nunca de ser originales, representando a su dueño.
No dejará de hacerme reír, porque por mucho que llueva y nos mojemos, ya me he tatuado su personalidad en mis entrañas, perpetuándola.